Αφυδάτωση Δίσκου

Η αφυδάτωση δίσκου είναι μια από τις πρώτες και πιο χαρακτηριστικές εκφυλιστικές αλλοιώσεις του μεσοσπονδύλιου δίσκου, κατά την οποία μειώνεται σταδιακά η περιεκτικότητα σε νερό του πηκτοειδούς πυρήνα (nucleus pulposus), της κεντρικής, ζελατινώδους δομής του δίσκου που είναι υπεύθυνη για την απορρόφηση και κατανομή των μηχανικών φορτίων. Η φυσιολογική γήρανση αποτελεί την κύρια αιτία της αφυδάτωσης, καθώς με την πάροδο της ηλικίας μειώνεται η συγκέντρωση πρωτεογλυκανών στον πυρήνα, ουσιών με ισχυρή ικανότητα δέσμευσης νερού, ενώ η διαδικασία αυτή μπορεί να επιταχυνθεί από παράγοντες όπως το κάπνισμα, η χρόνια μηχανική καταπόνηση, ο τραυματισμός, καθώς και γενετικοί παράγοντες. Η μείωση της περιεκτικότητας σε νερό οδηγεί σε προοδευτική απώλεια της ελαστικότητας και της ικανότητας απορρόφησης κραδασμών του δίσκου, με αποτέλεσμα μείωση του ύψους του και αυξημένη ευαισθησία σε περαιτέρω εκφυλιστικές αλλοιώσεις, όπως ρωγμές του ινώδους δακτυλίου, προβολή ή κήλη του δίσκου. Στη μαγνητική τομογραφία, η αφυδάτωση του δίσκου αναγνωρίζεται από τη μειωμένη ένταση σήματος στις ακολουθίες Τ2, εύρημα που αντικατοπτρίζει τη μειωμένη περιεκτικότητα σε νερό και χρησιμοποιείται συχνά για την ταξινόμηση της σοβαρότητας της εκφυλιστικής δισκοπάθειας. Παρότι η αφυδάτωση δίσκου είναι σε μεγάλο βαθμό αναμενόμενο εύρημα με την πρόοδο της ηλικίας και μπορεί να είναι ασυμπτωματική, σε ορισμένους ασθενείς σχετίζεται με χρόνιο πόνο, ιδιαίτερα όταν συνοδεύεται από σημαντική απώλεια ύψους του δίσκου ή άλλες συνοδές εκφυλιστικές αλλοιώσεις.